where? no właśnie, łer? zakończyłam sesję, jutro tylko wpis. najgorsza sesja w ciągu trzech lat zakończona sukcesem, bez wielkich przeszkód. jak to się stało? nie wiem, ale jestem wdzięczna ludziom, którzy mi pomogli.
niektórych zaniedbałam, za co przepraszam. poprawię się, nie obiecuję, ale się postaram.
innych poznałam na nowo albo po prostu głębiej. to niesamowite, kiedy wewnętrznie wyczuwasz impulsy przesyłane ci przez inną osobę. a kiedy działa to w obie strony - zastanawiasz się, jak to możliwe, że dopiero teraz wszystko stało się jasne. wszystko... wszystko to za duże słowo. część wszystkiego, mała część, ale chociaż nadskubana. do tej pory była tylko jedna taka osoba. teraz pojawiła się druga.
w tym momencie chciałabym być tam. leżeć w tym samym łóżku, patrzeć na wypchaną wiewiórkę i słuchać nawet tego Kombi... przepraszam, Łosowskiego. "śpimy w dzień, bo ciemniej" - mądrość ludowa z bronowickiej chaty. ale nie mogę tam być, nie teraz. mimo tego, że jutro jest ważny dzień, nawet nie wiedziałam, że tak ważny. a wolałabym być i patrzeć jak wszystko idzie pięknie i gładko. bo tak będzie, mimo tego, że od dwóch godzin cieknie mi z oczu. jestem zmęczona, bardzo zmęczona. chciałabym, żeby ktoś mnie odciążył, ale jeszcze nie teraz. najpierw muszę odciążyć kogoś innego - taka moja żmudna praca. zawód przyrodzony - to przekleństwo ma się w genach.
zakochana bezpamiętnie - The King's Speech
to jest już nasze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz