może obetnę włosy

albo zmienię STAJL? a może w końcu zrobię coś ze sobą?

chodzę na treningi i nic nie robię. siedzę, wychodzę wcześniej, a potem ludzie się pytają co jest. no właśnie, co jest? nic nie robię, niczego nowego się nie uczę. nie chodzę już tam by się uczyć, ale by pobyć z ludźmi. żałosne. muszę w końcu wejść na te szczudła. dziś spadło na mnie jak grom z jasnego nieba: Kasia, przyjdziesz na paradę? ktoś nam jest potrzebny do pomocy w niesieniu maszkarona w parterze. no bo ty nie chodzisz na szczudłach, to pójdziesz dołem. kurwa, nie chodzę, bo jestem zbyt leniwa. siedzę i się patrzę jak wszyscy chodzą, a ja nic. nie no, siedzę i się patrzę. koniec z tym. wejdę na nie nawet jeśli miałabym się zabić na samym początku.

im dłużej tu siedzę, tym bardziej chcę stąd wyjść. a najlepiej wynieść wszystko ze sobą i zamieszkać gdzie indziej. z osobnego pokoju w mieszkaniu studenckim nici, to już wiadome. błagam o pokój w akademiku i współlokatora, który wyprowadzi się tak szybko, że nawet go nie zauważę.

tak, mam internet. w końcu. myślałam, że to już koniec świata.
a w niedzielę jedziemy ze Żbietą na giełdę widzewską. mam nadzieję, że wrócimy z tarczą... a raczej z rowerem!